ادامه مطالب پيشين

«شبيه» زندگي!
«بهارم! دخترم! از خواب برخيز!»
مشکوکم!!
فوت كردن مشعل المپيك!

آگهي

---

يك تجربه :«فهرست شخصي»!

«چطور مي توانيم بدون اينكه عضو گروههاي سياسي يا اجتماعي خاصي بشويم،وظايف شهروندي خود را انجام دهيم؟» اين سئوال،پرسش همه كساني است كه خبرهاي بد و خوبي درباره جامعه اي كه در آن زندگي مي كنيم،مي شنوند و دوست دارند كاري بكنند و مفيد واقع شوند.خيلي ها هم عادت دارند از سال جديد يا ماه نو و هفته جديد به يك برنامه تازه پايبند شوند و براي جامعه خود كاري بكنند.از طرفي دوست ندارند قاطي جريانات سياسي يا گروههاي دوستدار طبيعت و جنبش زنان و امثال اينها بشوند، اما دنبال راهي براي انجام خدمتهاي ساده اجتماعي و فرهنگي و سياسي اند.اين افراد كه تعدادشان كم هم نيست،چه بايد بكنند؟ و چگونه؟ اين سئوال،چند سال قبل ذهن مرا مشغول كرده بود. من شيوه شخصي ام را مي گويم و اميدوارم براي چندنفري مفيد و قابل استفاده باشد.پنج سال پيش فهرستي تهيه كردم از موضوعات مورد علاقه ام.فهرست را ابتدا بدون گزينش و اولويت نوشتم.مثلا حقوق كودكان،برابري زنان،اقليتهاي مذهبي، دفاع از مطبوعات و آزادي بيان و حتي سالم سازي محيط زيست و حقوق حيوانات. بعد ديدم حدود ٤٠ موضوع دارم و با احتساب گرفتاريهاي پيش بيني نشده و بيماري و غيره، و مي توانستم در طول يك سال ٥٢ هفته اي، تقريبا هر موضوع را در خلال يك هفته، به «موضوع اصلي هفته» تبديل كنم.روزهاي پاياني هفته، بستگي به شرايط و حال و هوايم موضوع اصلي هفته بعد را انتخاب مي كنم.هفته بعد در كنار كارهاي روزمره، هفت روز فرصت دارم تا با موضوع مربوطه «زندگي كنم».فرض كنيد اين هفته بر اساس اخبار ناراحت كننده اي كه درباره «دانشجويان زنداني»شنيده ام، از روي فهرست شخصيم، موضوع مرتبطي انتخاب مي كنم و جلويش يك تيك ميزنم كه يعني انجامش ميدهم.هفته بعد مطالعاتم متمركز است روي دانشجويان زنداني.خبرها،سايتها و مقالاتي در اين زمينه مي خوانم.حالا بسته به تمام امكاناتي كه در اختيار دارم،بايد ظرف اين يك هفته،كاري براي دانشجويان زنداني بكنم.مثلا بعنوان يك روزنامه نگار،خود را متعهد مي كنم مطلبي در اين مورد بنويسم.هر اتفاقي بيفتد،اين مطلب را بايد بنويسم و مي نويسم.حالا اگر موضوع«محيط زيست»باشد،ممكن است مثلا داستاني در اين باره بنويسم يا سعي ميكنم زباله هاي تجزيه نشدني را از پارك و كوه جمع كنم.بسته به شغل، جايگاه و امكاناتي كه دارم،هر كاري را در آن مورد مي كنم.فكر مي كنم اگر همه ما بتوانيم يك فهرست شخصي اين چنيني داشته باشيم، هم جامعه بهتري و هم احساس زيباتر و وجدان آسوده تري خواهيم داشت. و مگر قرار است چه كسي جز خود ما، جامعه ما را بسازد؟ تصور كنيد يك فروشنده در هفته «حقوق كودكان» باشد و تمام هفته به بچه هاي همراه والدين،يك بستني مجاني بدهد! يا خانواده يك دانشجوي زنداني كه نگهبان زندانش در «هفته مهرباني» باشد و قاضي دادگاهي كه در «هفته همدلي» باشد. وقتي همه اين سازها تك به تك بنوازند،اركستر باشكوهي از همدلي ملي نواخته مي شود كه فرداي ما را بهتر خواهد ساخت.اينطور نيست؟

 نوشته اي بود از بابک داد |  

نقشه وبلاگ

صفحه نخست
تماس با من
آرشيو نوشته ها

آرشیو ماهانه

تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386

امکانات