*  اين روزها؛ آدمهاي زيادي فكر خودكشي را شبانه روز با خود حمل مي كنند! و اين فاجعه ايست كه زير پوست جامعه جريان دارد.

اشاره:ـچندي قبل فرد سوگواري برايم چگونگي يك هاراگيري خانوادگي را نوشته و ارسال كرده بود.شنيدن چند مورد خودكشي مشابه در روزهاي اخير ، برآنم داشت آن ماجرا را بازنويسي و منتشر كنم.

از سر غروب،«پدر»، تصميمش را گرفته بود.تب نداشت اما بدنش داغ شد و گر گرفت وقتي دختر بزرگترش، يك نمره ١٩ ديگر هم نشانش داد. دخترها با هم مسابقه گذاشته بودند تا نمره هاي عالي شان را به پدر نشان دهند.حالا نوبت آن يكي بود؛ دختر كوچكتر، كه شيرين و شيطان بود و يك ٢٠ ديگر رو كرد بابت درس علوم. اين مسابقه اما،بجاي حس غرور و افتخار براي پدر، غبطه انگيز و حسرتبار بود و بغضي شد و راه نفس او را گرفت و روحش را بيشتر فرو شكست.زن متوجه شكستن هزارباره روح شوهرش شد و دلش سوخت. با ملايمت، دو دختر شاد را از دور پدر تاراند. دخترها روي فرش رنگ و رو رفته غلتيدند و همين جوري رفتند تا گوشه ديگر اتاق و در قلمرو كوچك خود، به كركر بيصدا افتادند.اين اتاق ٣در٤ در خانه اي توسري خورده همه قلمرو خانواده چهارنفره شان بود! مرد زيرلب چيزهايي گفت كه زن نشنيد، ولي فهميد.زن انديشيد لابد شوهرش باز از اين ٨ ماه جهنمي مي نالد!

 ٨ ماه امروز و فردا كرده بودند و هنوز هم حقوق كارگران زيادي از جمله شوهر درهم شكسته اش را نداده بودند.در اين ٨ ماه،زن مي توانست هر روز خميده تر شدن قامت مردانه شوهرش را ببيند. او مي دانست هيچ چيز به اندازه شرمساري پيش دو دخترشان، شوهرش را چنين پير و خميده نكردن است. ٨ ماه جهنمي را بدون خرجي گذرانده بودند.قرض كردن از اين و آن، ديگر ممكن نبود و چيزي هم از پس انداز ناچيزشان كه براي «روز مبادا» قايم كرده بودند،باقي نمانده بود. آنها سالها بود كه از مرز روز مبادا گذر كرده و هر روزشان،گذران آن كابوسي بود كه براي هيچكس «مباد»!

پدر اما دم غروب تصميمش را گرفته بود.غروب نحس روزي كه اسم خود را در فهرست اخراجيهاي شركت ديد و دنيا روي سرش خراب شد.تا آن روز،پله پله دريافته بود كه خيلي چيزهاي ضروري براي مسير طولاني زندگي خانواده ٤نفره اش ندارد.اما اخراجش انگاري يك نقطه بود بر پايان يك جمله! غروب كه شد، با همه پريشاني اش،ناگهان احساس كرد ذهنش منظم تر از هميشه كار مي كند و قطعه هاي بهم ريخته زندگيش را با نظم و دقت مي چيند.آب دهانش خشك شده بود. به زندگيش كه نگاه كرد،داشته هايش يكطرف و نداشته هايش يكطرف ديگر چيده شده بودند.هيچوقت اينطور جداجدا نبودند تا در يك نگاه بتواند ببيند طرف «داشته ها» چقدر خالي است! مثل اينكه شوك ناشي از اخراجش، كليد ذهنش را به كار انداخته بود! داشته ها را مرور كرد:يك همسر و دو دختر! خوب و همدل و باهوش.ديگر چي داشت؟ شغل؟ پول؟ آينده؟ بيمه؟ اميد؟ اينها آنطرف بودند. در قسمت «نداشته ها»! وحشتناك بود. نه اميدي داشت، نه لذتي، نه آينده اي. نه فاميلي، نه حتي ايمان و باوري به چيزي! چقدر نداشته داشت! تصميمش را قبل از اين، شايد هزار مرتبه مرور كرده بود.بطور غير مستقيم دريافته بود كه زنش هم گهگاه به خودكشي فكر كرده اما از ترس عقوبت و گناهش استغفار كرده است.مرد با اين كار، بار گناه خودكشي را تنها به عهده مي گرفت و هيچكدام از دلبندانش را بدهكار خداوند نمي كرد! بدهكار! تكليف دخترها هم معلوم بود! اصلا" همه اين كارها را براي آنها مي كرد.آنقدر نمونه دور و برشان ديده بود كه از حالا، سياهي مطلق را در آينده دو دختر معصومش مي توانست ببيند.دانستنش دشوار نبود، فرداي آنها نمي توانست از امروز سياهشان بهتر باشد. شب مثل هميشه پيشاني دخترانش را بوسيد. بعد چراغ را خاموش كرد و كار را به ساعتي بعد واگذار كرد.به وقتي كه سه قرباني زيبا و دلبندش به خواب رفته باشند...

صبح روز بعد، همسايه اتاق كناري٬ ديگران را خبر كرد. پدري با باز گذاشتن شيرگاز٬ خود و همسر و دخترهايش را كشته بود.پايان غم انگيز يك زندگي خانوادگي!و يك تيتر ديگر براي نشريات. فقط همين!